Zullen we nog eens afspreken?

‘Wanneer spreken we weer eens af?’ vraagt vriendin S. via WhatsApp.
Gezellig, denk ik. Het is inderdaad maanden geleden dat we elkaar hebben gezien.
Ik, scrollend door mijn agenda: ‘Medio juli?’
S.: ‘Dat klinkt akelig ver weg. Kan het niet eerder?’
Ik: ‘Dan wordt het een doordeweekse dag.’
S.: ‘Prima.’
We prikken een woensdagavond.

Terwijl ik de afspraak in mijn agenda noteer, breekt het zweet me uit. In die week staat er elke avond wel iets. De weken daarna staan al even vol. Borreltje hier, etentje daar, winkelen, familie-uitje, op stap met oud-collega’s, reünie van oud-klasgenoten en er komen nog logeetjes. Dat zijn allemaal leuke en gezellige dingen. Vanwaar dan die paniek, vraag ik me af.

Is het mogelijk om gestrest te raken van een te druk sociaal leven? Zeker wel, beweert alwetend internet. Je kunt zelfs een burn-out krijgen van leuke dingen doen. Dat wetend en afgaand op wat ik daadwerkelijk voel, moet ik dus keuzes maken. Dat is niet gemakkelijk. Wat moet ik zeggen tegen vrienden en kennissen? ‘Sorry, er zijn er te veel van jullie en daar word ik overspannen van.’

Zo’n gesprek heb ik pas gevoerd met een kennis. Op de vraag of ik koffie wilde komen drinken, antwoordde ik: ‘Voorlopig niet. Ik moet op dit moment strakke keuzes maken in mijn planning.’
Inmiddels weet ik, met zo’n opmerking maak je geen vrienden. Het is bovendien het toppunt van arrogantie. Hare Majesteit bepaalt wel even wie er van haar kostbare tijd gebruik mag maken.

Maar hoe zorg ik er dan voor dat ik iedereen tevreden houd en tegelijk mezelf niet voorbij ren? Hoe zorg ik dat ik ook tijd heb voor mijn relatie, voor familie, voor mezelf en mijn eigen bezigheden: sporten en schrijven?

Een paar dagen later app ik S. ‘Sorry, maar ik ga het toch niet redden. Het is te druk momenteel. Nieuwe afspraak dan toch maar in juli?’
‘No problem,’ antwoordt S.
Opgelucht haal ik adem. Niemand beledigd. Zo makkelijk kan het zijn.

Een dag later hang ik aan de telefoon met een vriend. Hij is net terug van vakantie en dan bellen we altijd even.
‘Hoe was het?’ vraag ik.
‘Heerlijk,’ zegt hij, ‘maar dat vertel ik je nog allemaal. Want ik vind het tijd worden om weer eens af te spreken. Wanneer kun je?’

 

Facebook reacties