Writersblog: Je bent wat je schrijft?

‘Je hebt toch niks over ons geschreven?’ vroeg een voormalige minnaar aan me bij de publicatie van Seks in de straat. In dat boek wordt het seksleven van verzonnen buurtbewoners in een fictieve straat op de hak genomen. Op de een of andere manier gaat het idee van fictie er bij sommige mensen niet in.

Dat is het risico van het vak. Veel mensen denken dat je bent wat je schrijft. Toen Saskia Noorts Nieuwe buren verscheen, beweerden sommige recensenten dat ze het met één hand in haar slipje had geschreven. Het was voor veel mensen moeilijk voor te stellen dat de schrijfster niet zelf had ervaren waarover ze schreef.

Daar twijfelt nou nooit iemand aan bij thrillers. Geen mens denkt dat schrijvers de moorden die ze neerpennen daadwerkelijk plegen. Maar zodra in diezelfde thriller een seksscène voorkomt, slaat de fantasie van menig lezer op hol. Personages in boeken kun je laten dansen over regenbogen. Onder het genre fantasy is alles geoorloofd. Maar o wee als die regenboogdanser vreemdgaat, dan wordt meteen de link naar de auteur gelegd.

Misschien is het wishful thinking van mannelijke lezers. Dat elke broeierige scène daadwerkelijk heeft plaatsgevonden of op zijn minst tot de seksuele fantasie van de schrijfster behoort. De gedachte erachter: je moet je inleven in het verhaal, dus moet je op zijn minst zelf opgewonden zijn om het te schrijven. Het moet een ontnuchterend besef zijn dat ik Seks in de straat heb geschreven vanuit een bijna klinische benadering. Meestal gekleed in mijn schrijversuniform, een comfortabel huispak.

Soms willen lezers gewoon geloven in hun eigen fantasie en daarom lezen sommige ook selectief. Er is een lezer die mij beticht van (de neiging tot) necrofilie. Hij komt tot die conclusie na het lezen van de novelle Death Metal. Daarin komt een passage voor waarin twee mensen met elkaar vrijen, niet met, maar wel in de nabijheid van een lijk. Je zou na het lezen van die scène kunnen denken dat ik een fucked-up brein heb, maar het heeft niets te maken met mijn seksuele voorkeur. Het zegt tegelijkertijd alles over de verbeelding van deze lezer.

Hoe wapen je je hier als schrijfster tegen? Tegen mannelijke lezers die er hun eigen fantasie op na houden en denken dat je wel te porren bent voor wat buitenechtelijk rampetampen? Ik heb daar lang en diep over nagedacht en kom tot de conclusie: buit het uit! Als mensen willen geloven dat je een seksgodin bent, laat ze dat dan denken. De promotiefoto van mij in lingerie met een boek in de hand is daar een goed voorbeeld van. Sex sells.

2016-womanforwomen-23jan-11s

Facebook reacties