Vriendschap uitmaken?

Vriendschap tussen vrouwen is uniek. Een band die wordt gekenmerkt door genegenheid en intimiteit. Voeten bij elkaar op schoot of samen onder een dekentje op de bank. Samen huilen, lachen, knuffelen. De diepste geheimen worden onthuld. Verliefheden worden gevierd en verdriet wordt verdronken. Als je in de put zit, is een goede vriendin het hoogpolig tapijt waardoor de bodem van de put toch nog zacht aanvoelt. Vriendschap voor het leven, dat weet je zeker. Tot je de balans durft op te maken.

Het waren vaak kleine dingen die me stoorden. Te onbenullig om boos over te zijn. Niet belangrijk genoeg om te benoemen. Tegen de tijd dat het wel van belang werd, was er al iets subtiels veranderd. Mijn woorden kwamen niet meer aan. Ze werden weggewuifd als lastige kinderen. Over kinderen gesproken: die waren er altijd, waardoor een serieus gesprek zo goed als onmogelijk was. Buitenshuis afspreken was geen optie, want: ‘de kinderen hè.’

Uiteindelijk legde ik me erbij neer. Dit is het, dacht ik. Het wordt nooit meer zoals vroeger. Zij heeft kinderen, ik niet en ik moet me maar aanpassen. Dat was prima, maar het bleef steken dat er nooit eens werd gevraagd naar mijn leven. Wist ze eigenlijk nog wat mij bezighield?

En dan dacht ik weer: niet zeuren. We hebben het ook leuk gehad samen. En uiteindelijk heeft ze me gesteund toen ik het moeilijk had. Dat maakte het zo lastig. Het mooie gezamenlijke verleden afgezet tegen het schamele heden. Het sluimerde door met ups en downs. Soms werden de ergernissen te groot en nam ik wat meer afstand. Dan ging het een tijdje goed en had ik hoop. Wanneer ik de voor- en tegens afwoog, was er altijd een groot pluspunt: het was vroeger zo leuk.

Vroeger was langer dan tien jaar geleden. Dat besef drong op een dag tot me door. Het was na de zoveelste onenigheid. Een cruciaal onderwerp waarover we wezenlijk van mening verschilden. Een conflict dat maakte dat ik haar met andere ogen ging bekijken. Een conflict dat ervoor zorgde dat ik haar in de moeilijkste periode van haar leven niet kon steunen. Daar voelde en voel ik me nog steeds verschrikkelijk schuldig over. Ik had er voor haar willen zijn, misschien zelfs moeten zijn. Maar als er onoverbrugbare kloven zijn, dan is het soms beter om elkaar los te laten.

Een vriendschap uitmaken. Ik wist niet eens dat het een optie was. Soms verwateren vriendschappen vanzelf. Soms scheiden de wegen om allerlei redenen. Maar tegen een vriendin zeggen: ‘Nu is het voorbij’ is minstens zo moeilijk als een relatie verbreken. Het rouwproces is er niet minder om. En degene bij wie je normaal zou gaan uithuilen is er ineens niet meer.

Facebook reacties