Namasté

Nog in haastmodus loop ik op kousenvoeten de ruimte in. Als er van die zweefkezen zitten chanten, draai ik onmiddellijk om, neem ik me voor.

De geur van wierrook komt me tegenmoet. In het midden van de schemerige ruimte staan kristallen en er branden kaarsen. Daaromheen matjes, kussens en dekens.
‘Namasté,’ klinkt het vanuit de groep en ik zeg ‘hoi’ terug en geef iedereen een hand.

Het is mijn eerste Yogales en ik ben doodsbang. Ik heb gebungeejumpt en aan touwen boven ravijnen gehangen. Niets vergeleken bij het idee dat ik mezelf in allerlei standjes aan het ‘voelen’ moet zetten.
Reden van deze nieuwe bezigheid: mijn lijf kan de meeste andere sporten niet meer aan en mijn hoofd schreeuwt nadrukkelijk om rust.

Aarzelend strijk ik neer op een matje. Als er ook maar iemand begint over de kosmos ben ik weg.
Mijn lijf is tot in elke vezel gespannen: bang als ik ben om besmet te worden met het new age virus.

‘We gaan beginnen,’ zegt de docente met zachte stem. ‘Vandaag wil ik met jullie werken aan het thema loslaten.’
Ik voel lichte ergernis opborrelen. Iedereen heeft het tegenwoordig over loslaten waardoor het een holle kreet is geworden. De pitbull in mij kan daar niks mee.
Openstellen, Andrea, denk ik, openstellen.

Om me heen zit inmiddels iedereen met gesloten ogen in en uit te ademen. Ik volg snel hun voorbeeld, maar blijf af en toe spieken of ik het nog goed doe.
‘Bij Yoga kun je niets goed of fout doen,’ klinkt de stem van de docente.
Kan ze gedachten lezen?

‘We warmen op met een paar zonnegroeten.’
Ja, laten we dat doen. Misschien wordt het dan alsnog een mooie nazomer.
‘Plaats nu de handen op de grond naast de voeten.’
Kijk mij nou eens een partij lening zijn.
‘Het gaat niet om lenigheid, dus als het niet lukt mag je de benen iets buigen.’
WTF, mens, ga uit mijn hoofd. Nu meteen!

De les vordert. Gedwee luister ik naar de instructies en manoeuvreer mezelf in de neerwaartse hond, de cobra en de happy baby pose. Dan, tot slot, wordt de functie van de dekens en kussens duidelijk. We mogen ontspannen. Ik kruip onder een dekentje en sluit mijn ogen.

‘Probeer je hoofd leeg te maken.’
Hoe zou een Yogadocente eigenlijk genoemd worden?
‘Laat gedachten komen en ook weer gaan.’
Yogi. Of is dat alleen voor een man? Miss Yogi dan?

‘Dat ontspannen lukt me bepaald niet goed,’ zeg ik later tegen Miss Yogi en zei zegt op haar zalvende wijze dat ik niet te veel van mezelf moet verwachten in het begin. ‘Geef het tijd.’

‘Hoe was het?’ vraagt Wim later.
En ik doe verslag, ongeveer zoals hierboven.
‘Maar hoe voel je je?’ vraagt hij.
‘Ik was heel gespannen in het begin, maar gedurende de les heb ik dat kunnen loslaten.’
Shit, zei ik dat echt? Loslaten?

 

 

 

 

Facebook reacties