De vrienden van

Er zijn boeken volgeschreven over (echt)scheidingen. Over hoe je als voormalige partners ermee omgaat en als ouders. Er zijn onderzoeken gedaan naar de impact van een scheiding op kinderen. En er zijn richtlijnen hoe je dat proces zo goed mogelijk doorloopt. Wie vergeten worden in al die handleidingen zijn de vrienden van het ex-paar.

Hoe is het als een bevriend koppel ineens uit elkaar gaat? Heeft ooit iemand stilgestaan bij de verregaande impact op het sociale leven? Dat de beslissing om te scheiden niet met de vriendengroep wordt overlegd is logisch. Het wordt medegedeeld als een gegeven. ‘Wij gaan uit elkaar.’
Dat is de nette versie. Als je pech hebt, klinkt het: ‘Ik heb die klootzak eruit gegooid.’
De vrienden worden in complete verwarring achtergelaten.

Soms zie je het aankomen, even vaak ook niet. Ineens wordt alles anders. Koppels die uit elkaar gaan, doen dat meestal niet omdat ze het zo goed met elkaar kunnen vinden. Daarom zijn gezamenlijke uitjes en feestjes verleden tijd. Het is een rouwproces, ook voor vrienden.

Als je geluk hebt, zijn beide ex-partners schappelijk en respecteren ze het contact met de andere partij. In veel gevallen wordt verwacht dat je een keuze maakt. ‘Voor wie ben jij?’ wordt dan ineens een serieuze vraag van gemeenschappelijke vrienden. Alsof het een bokswedstrijd is waarbij je geld inzet op de een of op de ander.

Er ontstaan letterlijk twee kampen. Een voor haar en een voor hem. ‘Zwitserland zijn’ is nobele missie die tot mislukken is gedoemd.
‘Als hij op jouw verjaardag komt, dan kom ik niet,’ zegt zij. Nog voordat je hebt kunnen opperen dat hij ’s middags komt en zij dan ’s avonds. Hierdoor word je bijna tot een keuze gedwongen.

Daarmee kom je automatisch in team ‘hem’ of team ‘haar’ terecht. De polderoplossing, jij blijft met hem omgaan en ik met haar is de slechtste keuze die je kunt maken. Voordat je het weet ben je de volgende die bij de echtscheidingsadvocaat zit.

Facebook reacties