Bye bye Facebook

De titel verraadt het eigenlijk al: ik ga stoppen met Facebook.

Een poos geleden belde mijn moeder me met de vraag: ‘Gaat het wel goed met je, kind? Je hebt al drie dagen niks op Facebook geplaatst.’
Het deed me twee dingen beseffen: op de eerste plaats hoe krankzinnig veel onzin ik op Facebook zet en op de tweede plaats dat mijn moeder via sociale media op de hoogte moet blijven van mijn leven. Vanaf dat moment besloot ik vaker te bellen of even langs te gaan.

De relatie met dierbaren leent zich niet voor de oppervlakkigheid van sociale media. Een duimpje omhoog als een vriendin een nieuwe baan heeft. Een huilend gezichtje als haar hond dood is. In die gevallen wil ik haar zien en knuffelen.

Veel te veel tijd gaat zitten in scrollen door, liken van en reageren op statussen van steeds dezelfde mensen die ik volgens het algoritme van Facebook te zien krijg. Die tijd kan ik ook besteden aan – ik noem maar even wat – echt contact met dierenbaren; seks met mijn man; het lezen van een mooi boek en schrijven.

Over schrijven gesproken. Hoe ga ik nu mijn schrijfsels onder de aandacht brengen?
Het antwoord hierop hangt samen met het antwoord op een vraag die me vaak wordt gesteld: Waarom schrijf je?

Ik schrijf, en heb dat altijd gedaan, met maar één doel: omdat het moet. Ik moet het omdat een verhaal of een gedicht zich in mij manifesteert. Meestal is het gerelateerd aan dat wat mij bezighoudt, mijn verwondering over bepaalde zaken. Dat moet eruit en soms is dat de moeite van het delen waard, maar heel vaak ook niet.
Het merendeel van de verhalen en gedichten op mijn harde schijf zullen nooit het internet bereiken.

Een hang naar rijkdom en roem heb ik nooit gehad. Schrijven is altijd een manier geweest om mij te uiten, nooit een manier om aandacht te genereren. Daar waar dat toch gebeurde of noodzakelijk was, zag ik dat als onfortuinlijke bijkomstigheid.

Heel vaak lees ik over de frustraties van andere schrijvers. Waarom komen alleen BN’ers met hun boeken in DWDD? Waarom nooit eens aandacht voor die minder bekende, maar daarom niet minder getalenteerde schrijvers? Hoezeer ik de ambitie van die schrijvers ook waardeer, ik heb die drijfveer zelf niet. Zo’n soort schrijver ben ik niet. Waarschijnlijk ben ik van de ouderwetse soort. Laat mij maar rommelen op mijn ‘zolderkamertje’ en als er ooit nog iets zinnigs uitkomt, mag dat ook na mijn dood worden gepubliceerd.

 

Facebook reacties